با تشكر ويژه از استاد و دوست خوبم علي نصيبي كه با گرگان ما حسابي خوشحالمان نمودند كه گويش شيرين گرگان را از ياد نبريم...
پُشتِ اَوجـايِ كِتَـل، نَـزديكِ دَريـايِ خِـزَر
اون جـه كه با جَنگَلا، بَجّوري تا كَـرده تِبَـر
اون جه كـه چِشمهآ ، هَمچيـن كه بايَـد، اَو نِدارن
موسا كو تَقـي آ ، از غُصِّهيِ اَو، خَو نـِدارن
اون جه كه تُفَنگ اَلَم شَنگه كُنـه رو چِكَلا
مِويني سُـرخـه بـازَم سينـهيِ سَبـزِ كـِركـِرا
اون جه كه شاعِـرا تُك بَستَـن و هيچّـي نِمِگَـن
اون جه كه ريشهيِ عاشُِقا رِه اَز بِخْ مِزِنَـن
اون جه كه اَزون زُمان كه مَردُمـي ها شُده گُم
............. جُمبانا،سَر تُكان مِدَن دِگه، نَه دُم
اون جـه كـه زيـرابِ بِچِّـهآيِ شَهـرِ مِـزِنَـن
رَسمـه كـه زُمـامِ كـارِ دَستِ اَهـلِشْ نِمـِدَن
غُنْچـه دَر ميـاد ، وَلي جوزْ مِزِنـه، گُلْ نِمِشـه
بِچِّـهيِ زَنْجيلْ كور اَم ، يَگْدانه بُلبُل نِمِشـه
اون جه كه اَو ، تـو تُمامِ چِشْمهآ پَس اَو مِشه
هَر كِسي كه حَق بِگـه، پيشِ هَمـه دَخَـو مِشـه
اون جـه كـه اَوجـوآ بَجّـور تـولِ تـولْ پَلْغانه
اون جه شَهرِ مَن و تُو، اون جه هَمين گُرگانه
وَلي تُو خِيالْ نَكُن كه شَهـرِ گُرگـان اين بـود
زيمينا و جَنگَلاش، هَميشه خُدا، هَمچين بـود
يَگ زُماني اين جه ، جاجُگاهِ فَخرالدين بـود
هَمـه فَصـلاش ، بُخُدا، عَينِهو فَـروَردين بـود
چِشْمـهآش، اَز اَوءِ تازه يَگ سَـره لَپَّـر داشت
تويِ جَنگَلاش، يَقِن، هِزار تا اَوشَرشَر داشت
هَر قِدَم، چِشْمِه بِه چِشْمِه بود كِه اَو چُرتَك داشت
هَميشـه اَبـرِ سِياهِ آسُمان ، اَوچَـك داشت
پاپـولـو فِـرار مِكَـرده از بِهِشْت، ايـن جـه بيـاد
بـه خُدا مُگُفتِه كـه ؛ جُـز اين جه، هيچي نُمُخاد
اَرِه! يَگ زُماني اين جه هيچّي، هيچّي كَم نِداشت
دِلِ آدَمـاش ، بارا هَميـن ، يـِه ذِرِّه غَـم نِـداشت
بارا چي با هَم دِگه يَگ سَرِه كَلْ كَلْ مُكُنيم؟
يكي نيس بِگه كـه چِـره بـي خـودي مَطَلْ مُكُنيـم؟
يكي نيس بِگه كه، چِره دِلِ هَمه ما مِيَنِ خَوءِ؟
يكي نيس بِگه كـه ، چِـره كارا همـه دَستِ اَلْبَـوءِ؟
يكي پَيـْدا نِمِشـه كـه بِخِ گـوشِ شَـو بـِزِنـه؟
يكـي پَيـْدا نِمِشـه كـه حَـرفِ اَفْتَـو بِزِنـه؟
يكي نيس بِگه كه ، چِره اَز چِكَلا خون چيكيده؟
يكي نيسته كـه بِگه دِرَختا رِه كـي بُريـده؟
وَخْتِ اون ريسيده يَگ بـارِ دِگه شُلُغْ كُنيم
بـارا رَم دادَنِ شَـو ، دوبـاره قَـيخُـرُق كُنيـم
وَخه دَستِ كَم نَگيـر خُودِتـه ، خيال نَكُـن كَمـي
مِتاني چِشْمـه باشي اَگَه كه حالا تُو شَبنـَمي
تُو نَوين كه خُشْك و چو و زَرد و زاريم مَن و تُـو
بُخُـدا پـاش بِـرِسه، صَتّـا بُهاريم مَـن و تُـو
بُخُـدا پـاش بِـرِسه ، عَينِهو بـاران مُـواريـم
مِگَه ما رِه چيه؟ اَز اَبرِ بُهار چي كَم داريم؟
بُخُدا ايـن شَوءِ تـاريكـه رِه اَفْتَـو مُكُنيـم
اَگَـه بـاران نَبـارِه خـودِ ما رِه ما اَو مُكُنيـم
خودِ ما رِه مُواريم، تا بِـزِنـه تُـرجه زيميـن
اَرِه! بِچِّه مَلّه جان، تُو چي مُخاي بِتَـر اَزيـن
مُواريم تا كه بِشه سَبز دِرَختِ خُشْكِ چـو
مُواريم و مـوشوريم تـولِ رِه از ميـان ِجـو
پـايِ عشْقِش ، بـارا من صُبَتي اَجّـان نِمِشه
همـه دُنيـا رِه بِگَردي هيجـّا گُرگان نِمِشـه
شعر بالا از شاعر توانمند گرگاني احمد اخوانمهدوي از اساتيد شهیر یوگای ایران میباشد که با لطف برادر ایشان محمود در اختیار گرگانما قرار گرفت.
احمد اخوانمهدوی مجموعه اشعاری در قالب غزل و مثنوی به گويش گرگاني آماده چاپ دارد.
برگرفته از : گرگان ما